کودکان خیابانی در ایران

یادداشت روز

کودکان خیابانی در ایران

 

در کشور ما آمار رسمی در مورد کودکان خیابانی در دسترس نیست. برابر آمارها و برآوردهای غیر رسمی در ایران حدود چهارصد هزار تا یک میلیون کودک خیابانی وجود دارد و افزایش آنها در شهر های بزرگ قابل مشاهده و غیر قابل انکار است.
كودكان خیابانی به كودکانی گفته می‌شود که محیط زندگی آنها از خانواده به خیابان منتقل شده است. اینها دو دسته اند: كودكانی كه با خانواده در ارتباط هستند و خیابان برایشان تنها محل كار است. گروه دوم كودكانی هستند كه خیابان برایشان محل تامین معاش و زندگی است.
کودکان خیابانی، روزهای خود را به كار، آن هم كار در خیابان می‌گذرانند. كار آنها چیست؟ گدایی، ولگردی، آدامس فروشی، گل فروشی، دستفروشی یا حتی تن فروشی. 
اکثر كودكان خیابانی مبتلا به بیماری های مختلف روحی، هویتی یا جسمی هستند. آمار نگران كننده ای وجود دارد حاكی از این كه بیشتر این كودكان ناقل ایدز یا هپاتیت می باشند.

پای دل یک کودک خیابانی می نشینیم:

 

من محمدم ! اينم داداشمه ! بايد مراقبش باشم؛ اما خيلي وقتا مجبور مي‌شم توي خيابون ولش كنم!  من مي‌گم از آدما بدم نمي‌يآد؛ اما آدما هم از من خوششون نمي‌ياد!  مردم به من پول نمي‌دن؛ چون دلشون فقط براي بچه‌هاي كوچولو مي سوزه! منم داداشمو مي‌فرستم جلو!  من مي‌گم اسفند دود كردن هم واسه خودش كاره و‌ براي من كه بابام بالاي سرم نيست، خيلي مهمه!  اما اينا رو شماها نمي‌فهميد! شهرداري و بهزيستي هم نمي‌فهمن! همه مي خوان مشكل خودشونو حل كنن و از زير بار مسؤوليت خودشون دربرن، اما هيچ كس نمي‌گه ما توي اين شهر، اين دنيا، كجا قرار بگيريم!  اصلا ما هم سهم داريم!

 ( خبرگزاري دانشجويان ايران – تهران)

 

اين كودكان، بدليل مشكلات مالي و اقتصادي، نداشتن سرپرست، ازكارافتادگي پدر، نداشتن سرپناه و كافی نبودن حقوق ناچار هستند بهترين دوران عمر خودرا براي گذراندن زندگي باپرداختن به‌ مشاغلي نظير آدامس و كيسه فروشي و يا تكدي‌ به ‌بطالت سپري كنند.

وجود كودكان خياباني تابع عوامل گوناگون از جمله فقر فرهنگي و اقتصادي، بي‌سوادي، مهاجرت، بيكاري، فاصله و شكاف طبقاتي، بي‌سرپرستي، و یا سوء‌استفاده از عواطف مذهبي و انساني است.